Eekhoorn workshop, een avontuurlijke zweedse ervaring
Eekhoorn workshop, een avontuurlijke zweedse ervaring Meer lezen »
Het is allang geen geheim meer dat ik gek ben van eekhoorns. Groot fan ben ik ook van de foto’s waarin de eekhoorns verschillende avonturen beleven. Tja de 1 houdt ervan de ander vind het minder.
Een eekhoorn in de zonnebloemen of met een gitaartje, het kan mij niet gek genoeg. Zelf probeer ik deze foto’s ook te maken wanneer ik in een vogelhut zit waar ook eekhoorns kunnen komen.
Toen ik de kans kreeg om een eekhoorn workshop te mogen volgen hoefde ik daar niet lang over na te denken. Aandachtspuntje; de eekhoorn workshop was in Zweden.
Samen met een medefotograaf die dezelfde liefde deelt voor de eekhoorns als ik, vertrokken we in September 2024 naar Zweden. In Zweden zit je zo met het vliegtuig, alleen moesten we wat verder Zweden in. Er kwam dus nog een tweede vlucht van een uur bij en daarna nog een autorit met de gehuurde auto. Dat laatste is overigens geheel geen straf want Zweden is echt zo mooi, zo groen, wat een prachtige natuur.
Nadat we het thuisfront hadden laten weten dat we veilig waren aangekomen en we goed en wel geïnstalleerd waren kon het foto avontuur beginnen.
Voor de eekhoorns is er een speciale “buitenstudio” gemaakt. Op twee eenvoudige keukenstoelen zit je op nog geen 2 meter voor de setting. Even voor de duidelijkheid, de eekhoorns zijn niet tam. Doordat de eekhoorns weten dat er wat te eten valt te halen op deze setting komen ze trouw elke dag langs.
Al snel waren ze ook aan ons gewend, wat weer erge leuke selfies opleverde, deze heb ik uiteraard gedeeld op Facebook.
Elke dag hadden we wel wat verschillende dingen staan, van bloemen in het mos tot een kano in het water. Het maakte voor de eekhoorns niet uit wat er klaarstond…. Zij waren net zo enthousiast als wij, dus de camera’s maakten overuren.
Van de vele foto’s die er zijn gemaakt heb ik een kleine selectie gemaakt. Tijdens de nabewerking van de foto’s beleef je het avontuur weer opnieuw. Wat waren ze leuk en wat is Zweden prachtig. Hopelijk heb je net zo genoten van het bekijken van de foto’s als ik toen ik ze maakte.
Bedankt voor het lezen van dit blog en uiteraard super leuk als je hieronder een reactie achterlaat.
Eekhoorn workshop, een avontuurlijke zweedse ervaring Meer lezen »
Ik begin dit blog maar gelijk met een bekentenis. Ik ben namelijk gek op eekhoorns. En dan vooral de Rode Eekhoorn die wij in Nederland hebben. Zo hoppa ik heb het gezegd, het is er uit. Ik vind ze zo leuk, die mooie grote rode pluimstaart, die grappige pluimpjes op de oren in de wintermaanden. Zelfs de pootjes vind ik schattig als je die nageltjes om het nootje gevouwen ziet. Kortom gewoon te schattig voor woorden dus.
Wat ik helemaal leuk vind, en dat vind niet iedereen maar dat geeft niet, is om verschillende attributen bij de eekhoorns neer te zetten. Je kent ze vast wel, de foto s van een eekhoorn met een fietsje, een winkelwagentje of een parapluutje….dat is toch te schattig. Maar……geen paniek…. daar gaat dit blog niet over. Dit blog gaat over de gewone Rode Eekhoorn. Niets meer en niets minder.
Had je hier nou wel zin in om die foto’s te zien, dan verwijs ik je naar deze pagina.
Het is niet de bedoeling dat dit blog een soort van spreekbeurt gaat worden, maar enkele feitjes is toch wel leuk om te delen.
Als een eekhoorn een paspoort nodig zou hebben dan zou dit er zo uit kunnen zien.
Ik heb al heel wat foto’s van eekhoorns mogen maken, een aantal staan ook op de website en kan je hier bewonderen. Maar ik heb er nog veel meer, vandaar dus het idee om er een apart blog over te maken. In dit blog staan dus weer andere foto’s dan op de website. Mocht je ook een groot fan zijn van de eekhoorns dan is het wellicht een leuk idee om toch eens de link te volgen naar de eekhoornpagina van deze website.
Eekhoorns kunnen best schuw zijn, en dat is helemaal niet zo raar, het zijn immers geen huisdieren. Sterker nog, een eekhoorn is een beschermde diersoort en mogen geeneens als huisdier gehouden worden, maar dat even terzijde. Ik denk ook niet dat je een eekhoorn als huisdier wilt hebben trouwens hoor…..zie je ze al gaan over je nieuwe bank met die lange nagels….?? Want ja ze moeten wel kunnen rennen, klimmen en klauteren toch….
De beste manier om eekhoorns te fotograferen is vanuit een vogel hut. In een vogel hut zit je goed beschut en kan de eekhoorn gewoon zijn of haar ding gaan doen zonder dat zij in de gaten hebben dat jij daar zit met je camera. Het geeft altijd weer een kick als er zo’n eekhoorntje op de setting komt. Had ik al gezegd dat ze zo leuk zijn…?? Eekhoorns zijn wel bizar snel, het zijn ook net acrobaten. Ze springen en rennen de hele setting over, erg leuk om te zien. Maar even op je gemak je instellingen nakijken op je camera is er vaak niet bij, want voor je het weet is het moment weer voorbij en de eekhoorn gevlogen.
De eekhoorn maakt per situatie weer een ander geluid.
Jonge eekhoorns kunnen een fluitende toon maken, volwassen eekhoorns hoor je ook weleens grommen of jammeren.
Bij opwinding klinkt een scherp ‘tjuk-stuk-tjuk’,
Bij begroeting van een bekende soortgenoot ‘moek-moek-moek’.
bij alarm ‘chroe-roe-roe’
Voor nu even genoeg informatie, nu eerst maar eens genieten van alle foto’s die hieronder staan.
Het zijn best aardig wat foto’s geworden, tja keuzes maken is nooit echt een sterke kant van mij geweest. Tot slot toch nog even wat kleine dingetjes wat wel leuk is om te melden. Is het nog een leerzaam blogje geworden ook hahaha
– eekhoorns geen winterslaap houden? Ze zijn alleen wat minder actief in de wintermaanden
– eekhoorns een goed reukvermogen hebben? Hiermee kunnen zij eerder opgeslagen/verstopt voedsel weer makkelijk terug vinden
– er geen verschil in grootte zit bij de mannetjes en de vrouwtjes?
– de mooie pluimstaart als evenwicht dient bij het springen en klimmen?
– de mannetjes alleen in hetzelfde nest mogen slapen als het vrouwtje in de paartijd?
– wanneer de jongen geboren zijn het vrouwtje de man weer buiten zet en hij niet meer welkom is in het nest?
– alleen het vrouwtje voor de jongen zorgt wanneer deze geboren zijn?
– de jongen rond de 8 weken zijn wanneer zij voor het eerst de grote boze wereld in gaan?
– de jongen met 10 tot 16 weken onafhankelijk moeten zijn. Ze mogen dan niet meer terug in het nest en moeten een eigen stek gaan zoeken.
– vossen, marters en de havik de natuurlijke vijanden zijn van een eekhoorn?
– eekhoorns helemaal niet van de volle zon houden?
– als eekhoorns in de zon moeten zitten, omdat het niet anders kan, zij dan hun staart gebruiken om schaduw te creëren.
Zo zitten zij dus letterlijk in de schaduw van hun eigen staart. (best iets om jaloers op te kunnen worden toch…?)
– het uiteindelijk best een lang blog is geworden….
– ik het superleuk vind als je dit blog tot het einde hebt doorgelezen….
– het leuk is wanneer je een reactie achterlaat onder dit blog…
– dit laatste zeker niet verplicht is….
de Rode Eekhoorn, met zijn mooie staart Meer lezen »
Vandaag weer eens naar het wandelbos geweest in Tilburg. Wanneer je de naam wandelbos hoort verwacht je een bos waar je flink kan wandelen, tenminste ik wel. Als ik aan een bos denk, dan denk ik aan heel veel bomen, veel paadjes, verdwalen omdat alles op elkaar lijkt. Echter het wandelbos in Tilburg is vlakbij een woonwijk, het is eigenlijk meer een park dan een bos eerlijk gezegd.
Groot is het niet, als je flink doorwandeld heb je het hele bos/park binnen een half uurtje wel gelopen. Maargoed dat mag de pret niet drukken. Voor de kinderen is er een speeltuintje, er zijn goede wandelpaden van asfalt dus minder validen kunnen ook hun rondje maken.
De reden dat ik naar het wandelbos ging waren de Siberische Grondeekhoorntjes. Ik was hier al eerder geweest en had er leuke foto’s van kunnen maken, zie hier mijn andere blogje.
Echter nu ging ik met een ander doel. Het maken van foto’s van de eekhoorntjes met gekke attributen. Ik had al eerder foto’s voorbij zien komen van eekhoorns met winkelwagentjes en dat soort dingen. Sterker nog dit had ik zelf al een keer gedaan met de rode eekhoorn maar ik wilde meer.
Ik had een leuke miniatuur scooter gekocht, waarbij ik, toen ik hem zag, al gelijk aan eekhoorntjes moest denken. Hoe leuk zou het zijn als het lukte om een eekhoorn op de scooter te laten zitten.
De plek om dat op je gemak uit te proberen is dus in het wandelbos. Daar lopen echt heel veel kleine Siberische Grondeekhoorntjes. Ik kan niet zeggen dat ze tam zijn, want dat zijn ze zeker niet, maar echt bang zijn ze ook niet. Ook zijn ze stiknieuwsgierig dus dat komt goed uit.
Voor de lol had ik ook maar het winkelwagentje meegenomen en een klein parapluutje, je weet tenslotte maar nooit.
Aangekomen in Tilburg konden we de auto vrij makkelijk kwijt. Ik dacht wel te weten waar ze ongeveer zaten omdat ik hier al eens geweest was, echter kwamen we nu van een heel andere kant. Uiteindelijk was het super makkelijk, en was het maar 5 minuten lopen vanaf de auto naar DE plek. Vorige keer weet ik nog dat we een soort van verdwaald waren, nu denk ik ehhh hoe dan, zo groot is het niet hahaha.
Er zaten wat mensen op de stronk en de eekhoorntjes renden al snel in het rond. Voor het leuke nog even een rondje gelopen om te kijken of ik ergens anders lekker alleen zat. Sommige mensen houden niet van de winkelwagentjes e.d. en ik had geen zin in gezeur want ik vind het wel leuk.
Al snel bleek echter dat de eerste plek het beste was, dus daar weer naartoe gelopen. Deze plek wordt ook wel de voederplek genoemd en was dezelfde plek als vorig jaar. De mensen die er zaten gingen al snel weer verder aan de wandel dus op een gegeven moment had ik het rijk alleen daar. Hoppa tas open en neerzetten die handel dus. Beetje voer erin, want ja je moet ze wel lokken natuurlijk, en een beetje hulp is niet erg.
In het begin was het een beetje spannend voor de eekhoorns, je zag ze denken “wat is dat nou weer” maar al snel won de nieuwsgierigheid het en gingen ze het van dichterbij bekijken.
Ik had het prima naar mijn zin, de camera maakte overuren. Er liepen zo nu en dan eens wat mensen voorbij en die keken het tafereel eens aan. Veelal positieve reacties gelukkig. Sommige kwamen er even bijzitten en probeerde ook een foto te maken met hun mobiel, prima.
Missie was geslaagd, doel behaald, ik kon weer met een vol foto kaartje naar huis. Het is echt heel leuk om te doen, al vergt het echt wel mega veel geduld. Een kleine beweging en ze schrikken weer, en weg is de kans. Ach ik ben lekker bezig geweest, mooi weer en lekker in de natuur.
Vooral bij de laatste foto was ik helemaal hyper de pieper. Wat een gaaf super moment was dat zeg. Het was maar heel kort dat de tweede eekhoorn er even bij kwam kijken, maar gelukkig net op het juiste moment afgedrukt.
Helaas heeft de rode eekhoorn zich niet laten bewonderen vandaag. Dat zou hem helemaal geweest zijn zeg….de rode eekhoorn bij de scooter of onder de paraplu hahaha. Ah ja, je moet wat te wensen over hebben toch. Wie mij dan ook een beetje beter kent weet wel dat dit zeker niet mijn laatste bezoek hier is geweest. Benieuwd welke leuke miniatuur dingen ik in de toekomst nog kan vinden voor de schatjes….
Wandelbos Tilburg Meer lezen »
Vorige week dinsdag was het een mooie dag. Het zonnetje kwam in de ochtend lekker door dus het beloofde een mooi dag te worden. Iets anders dan wat de voorspellingen waren want die hadden voorspeld dat het de hele dag zou gaan regenen.
Het mooie weer was dus eigenlijk een mooi kadootje van moeder natuur. Kadootjes moet je uitpakken dus ik besloot die dag om ook maar eens een kijkje te gaan nemen bij de Roodpootvalk.
Deze leukerd was al een paar dagen gezien en nog niet eens zover bij mij vandaan ook. De spullen waren zo gepakt, vol goede moed vertrok ik op weg naar de Roodpootvalk. Er waren al veel foto’s van de roodpootvalk gepost op Facebook, de 1 nog in een leukere pose dan de ander. Er waren zelfs foto’s geplaatst dat deze valk een muisje had gevangen en dat voor de neus van de vele fotografen op zat te peuzelen. Als dat mij nou ook eens gegund zou zijn he, dat zou echt heel leuk zijn.
Hmmm oke nou dat beloofd wat, zal je zien…lukt het mij natuurlijk weer niet om deze roodpootvalk te fotograferen.
Ik begon aan de wandeling ernaartoe, en ik kwam steeds meer mensen/fotografen tegen die op de terugweg waren naar de auto. Allen wisten te vertellen dat de valk zich nu al ruim anderhalf uur niet meer had laten zien. Oh oh dat beloofd echt niet veel goeds, eigenwijs als ik ben wandelde ik stug door, in de hoop dat hij toch weer terug kwam.
Aangekomen op de parkeerplaats, welke overigens helemaal niet druk was wat ik wel had verwacht maargoed, stond er net een man zijn spullen op te ruimen.
Ik begon een gesprekje en vroeg hem of hij de beroemde roodpootvalk had gezien vandaag. Nou dat had hij wel en hij had er ook mooie foto’s van kunnen maken maar hij was na een half uurtje of zo weggevlogen. De beste man had een uur staan wachten maar het schatje kwam niet meer terug, vertelde de vriendelijke meneer op de parkeerplaats.
Na een kwartiertje aan de wandel te zijn geweest zag ik een klein groepje fotografen staan bij een aantal paaltjes. Oke hier zou het dan dus moeten zijn. Gelukkig was ik dus niet de enige. Op mijn gemak zette ik mijn statief op en plaatste hierop mijn camera. En wat denk je…….ik had geluk. Na ongeveer een half uurtje kwam de roodpootvalk ineens stilletjes laag over de grond aangevlogen en ging vlak voor onze neus op de paaltjes zitten.
Adrenaline stroomde rijkelijk door mijn lijf en alle camera’s klikten er vrolijk op los. Alle veren werden gepoetst en er werd ook nog tot 2x toe een braakbal opgegeven. Wat geweldig om mee te mogen maken zeg. Na een half uurtje was hij het weer zat en vloog weer de weilanden in. Met zo’n kleine 600 foto’s vond ik het eigenlijk wel welletjes geweest, en ging ik weer op pad naar mijn auto.
Ik heb genoten van het kadootje van moeder natuur. Een uur later begon het vreselijk te regenen en kregen de weervoorspellers toch nog gelijk, het werd een natte middag. Voor mij niet erg, ik had waar ik voor was gegaan.
03.15 uur, ik wordt wakker van de wekker. Mijn hemel….wie zet er nou zijn wekker om 03.15 uur zeg, dat is midden in de nacht. Nouja ik dus, ik heb bewust mijn wekker gezet, want er staat een afspraak om 04.30 uur gepland om een Sunrise te gaan fotograferen.
Vroeg op staan is niet echt mijn ding, en midden in de nacht al helemaal niet, maar ik moet zeggen…..ik sta redelijk snel naast mijn bed. Mijn spullen had ik de avond ervoor al klaar gelegd dus het was puur een kwestie van aankleden, ontbijten, spullen pakken en gaan.
Doordat het zo mistig was en wat bewolkt, lukte het de zon niet om al zo vroeg fel tevoorschijn te komen. Het geeft dan wel weer een wat apart effect aan de foto’s, dat dan weer wel.
Ondanks dat het erg vroeg was vanmorgen heb ik er geen moment spijt van gehad. Wat is de natuur toch eigenlijk mooi, zeker zo ’s morgens vroeg als ze wakker wordt en een nieuwe dag begint.
Helemaal volgens schema zit ik om 04.00 uur in de auto. Onderweg was het echt bizar, los van het feit er bijna niemand op de weg was, duhuh logisch want wie gaat op dit tijdstip nou de weg op, er was heel veel mist onderweg. Oke dat beloofd wat.
De rit ging naar Gouderak, en op 1 van de vele polderweggetjes stopte we. Dit was the place to be. En dat was het dan ook echt, de koeien in het gras….hier en daar een leuk houten hek….een watertje en niet te vergeten….de grondmist.
Ik had al veel foto s voorbij zien komen van deze grondeekhoorntjes, echter was ik zelf nog nooit in de gelegenheid geweest om deze te fotograferen. Vandaag was dan eindelijk de dag waarop dit wel zou gaan gebeuren…..tenminste dat wil zeggen, het plan was er.
De weg ernaartoe gaf al wat problemen, want juist op die dag was er schijnbaar een erg belangrijke hockeywedstrijd in Tilburg. In Tilburg ja, de Siberische grondeekhoorns zijn te vinden in het wandelbos van Tilburg. Aangezien de plek al heel bekend is kan ik dit rustig vermelden in dit blog.
Aangekomen op de plek waar ze zouden zijn, en ze dus vaker gezien waren, was het stil. Niet alleen stil omdat er geen mensen waren, maar ook was er totaal geen grondeekhoorn te zien. Ietwat verbaasd en wat teleurgesteld kwamen we weer op het wandelpad, dan maar richting huis, het is niet anders….soms zit het mee soms zit het tegen nietwaar…..
Afijn na een wat overbodige omweg, door een overvolle parkeerplaats en een wegomleiding, door die beruchte hockeywedstrijd kwamen we toch nog op de plaats van bestemming.
Klein stukje lopen en we waren midden in het bos, op zich echt een leuk bos. Het was zondag en prachtig weer dus er waren best wat families op pad.
Totdat……..jaja ze bestaan nog……er een dame aankwam en ons vriendelijk groette, “goedemiddag….zijn jullie op zoek naar de grondeekhoorns ? “eh ja dat klopt…. maar ze zitten er niet meer? Oh jawel hoor, maar niet hier….kom ik loop wel even mee naar de juiste plek.”
En ja hoor, aangekomen op de plek zagen we al snel de eerste grondeekhoorn wegschieten. Wat zijn ze klein!!!! Ik weet niet wat ik qua grootte had verwacht, maar zeker niet dit formaatje. Er lag een grote boomstam wat mooi dienst kon doen als bankje voor ons. Dus snel onze spullen uitpakken en afwachten.
Nou ik kan je vertellen de grondeekhoorns hadden er zin in. De 1 na de ander kwam tevoorschijn en mijn camera ratelde maar door. Geweldig om te zien dat ze ook totaal eigenlijk niet schuw voor mensen zijn. Dit komt waarschijnlijk omdat ze er al heel lang zitten en ook door verschillende mensen gevoerd worden. Het gaat mij te ver om te zeggen dat ze tam zijn, want dat zijn ze echt niet, maar bang uitgevallen zijn ze ook weer niet.
Als kadootje kwam ook nog eens de rode eekhoorn een bezoekje brengen. Deze is een stuk schuwer en is hierdoor wat moeilijker te fotograferen.
Zo plots als hij er was, zo snel was de rode eekhoorn ook weer verdwenen. Hij schoot de hoge bomen in alwaar hij lange tijd vanaf een tak naar beneden zat te gluren. Helaas voor ons kwam hij niet meer beneden om zich te laten bewonderen en op de foto te laten zetten, maar ja toch super leuk dat hij/zij zich even liet zien. Dit laatste gebeurt niet zo vaak heb ik mij laten vertellen.
Ik heb in ieder geval genoten van de Siberische grondeekhoorns. Leuk als je na het lezen van dit blogje een reactie achterlaat.