Een bijzondere ontmoeting met Ganzenpulletjes
Zoeken naar diverse Categorieën
Dichterbij de ganzenpulletjes dan ik had verwacht
Met stevige pas loop ik richting de brug, mijn camera al in de aanslag. In mijn hoofd bereid ik me voor op het bekende scenario: te laat, weg, kans verkeken, maar niets is minder waar.
Zodra ik de brug over ben en voorzichtig naar beneden kijk, zie ik ze nog steeds. Sterker nog ik kan véél dichterbij komen dan ik had durven hopen. Langzaam zak ik door mijn knieën en neem plaats in het gras.
Dit is zo’n moment waarop je weet, hier ga ik voorlopig niet meer weg…
Oog in oog met wat ganzenpulletjes
Voor me speelt zich een klein wonder af. De jonge gansjes waggelen onhandig achter hun ouders aan, plukken voorzichtig aan het gras en piepen zacht naar elkaar.
Soms verdwijnen ze even onder de vleugels van pa of ma, om een paar seconden later weer nieuwsgierig tevoorschijn te komen. Zo dichtbij zie je pas echt hoe klein ze nog zijn… en hoe snel ze ondertussen al leren.
Mijn camera maakt overuren, maar tussendoor leg ik hem ook bewust even neer. Sommige momenten wil je niet alleen vastleggen, maar gewoon beleven.
Witte ganzen
Al die tijd had ik mij vermaakt met de ganzenpulletjes van de Grauwe Ganzen. Maar er was nog een witte ganzen gezin aan de waterkant, en ja deze hadden ook pullen.
Deze kuikens waren een stuk jonger dan de jonge gansjes hierboven. Eens even mijn aandacht daar dan maar eens op vestigen want zag ik dat nou goed….zit er nou een ganzenpul onder die vleugels?
Drie uur later
Wat begon als “even kijken” verandert in urenlang blijven zitten. De tijd lijkt compleet stil te staan. De pullen van de witte ganzen zijn echt een stuk kleiner en dus ook sneller vermoeid.
Af en toe kijkt een van de ouderganzen mijn kant op… alert, maar niet onrustig. Ik blijf zo rustig mogelijk zitten. Het vertrouwen groeit, en de afstand voelt steeds kleiner.
Drie uur later zit ik er nog steeds. Met een stijve rug, een volle geheugenkaart en vooral een hoofd vol mooie beelden.
Waarom is dit zo bijzonder
Dit soort momenten laten zich niet plannen. Je kunt er niet op rekenen, je kunt ze alleen tegenkomen… als je het geduld hebt om te blijven. En misschien is dat wel het mooiste van natuurfotografie.
Toch is het ook vaak lastig om te bedenken wanneer je nu weg zal gaan. Want ja, misschien gebeurd en nog wel iets bijzonders en mis ik dat als ik wegga. Echter toen alle ganzenpulletjes onder moeders vleugels waren gekropen keek moeders mij aan. Zonder woorden begrepen we elkaar….het was tijd om te gaan.
Bedankt lieve schatten dat ik zo heb mogen meegenieten van jullie nieuwe gezinnetje.
