Oog in oog met een Sperwer
Zoeken naar diverse Categorieën
Oog in oog met een Sperwer
Het is 5 maart 2026. Buiten klinkt een vrolijk koor van vogeltjes; het is een gezellige drukte. Ik zit in een vogelhut in Drunen en kijk hoe verschillende vogels af en aan vliegen. Plots zie ik in mijn ooghoek iets razendsnel op het dak van de vogelhut landen.
Huh… wat was dat nou? Was dat een…?
Ik gebaar vluchtig naar mijn vriendin, die naast mij in de hut zit, en fluister een tikje nerveus maar vol adrenaline;
“Volgens mij zit er een Sperwer op ons dak…”
Direct zijn we allebei muisstil. Het minste geluid of de kleinste beweging kan de Sperwer verjagen. Ook buiten wordt het ineens stil. Geen enkel tjilpje is nog te horen.
Spanning stijgt
En dan gebeurt het; vanaf ons dak landt inderdaad een Sperwer (m) op een tak. Hij kijkt rustig om zich heen. Er is niets te zien …de kleine vogels hebben zich allemaal verstopt. Niet zo gek natuurlijk.
De spanning in de hut stijgt. De camera’s maken overuren. Wat is het bijzonder om zo’n imposante roofvogel zo dichtbij voor de lens te hebben. Met ingehouden adem genieten we van het moment.
Dan gebeurt waar we stiekem op hoopten, hij gaat het water in. Het licht is op dat moment perfect, dit is echt zo ongelooflijk gaaf.
Uitgebreid in bad
Een kwartier lang blijft de Sperwer ons vermaken. Vanuit het water vliegt hij af en toe naar verschillende takken om zich te wassen en te drogen.
Soms zit hij minutenlang stil voor zich uit te staren. Na een tijdje vindt hij het welletjes en kiest hij ervoor om te vertrekken.
Wij kunnen weer ademhalen, en dat doen we met een diepe zucht. De adrenaline zakt langzaam weg en voorzichtig keren de kleine vogeltjes terug op de setting. Man, man, man… wat een spanning was dat.
Enorm veel foto’s
Onnodig om te vermelden dat er natuurlijk honderden foto’s zijn gemaakt van dit geweldige spektakel. Een aantal foto’s heb ik uitgezocht om hier te laten zien. Ik hoop dat jullie net zo kunnen genieten van de foto’s als ik toen ik ze maakte. De adrenaline is uiteraard al weer gezakt maar het moment vergeet ik niet snel meer, wat een ervaring…..
Af en toe leek het of de Sperwer ons recht aankeek. Gelukkig kon hij ons niet zien door het spiegelglas in de vogelhut. Maar ik kan je vertellen dat wanneer hij je aankijkt je hart echt wel een sprongetje maakt. Hij lijkt geen veertje te vergeten in het bad, maar blijft ten alle tijden ontiegelijk alert op zijn omgeving.
Ik denk dat de Sperwer man zich hier een beetje teveel bekeken voelde, het was dan ook echt of hij ons kon zien achter het spiegelglas. Hij koos ervoor om zich verder te poetsen om een tak tussen de dennennaalden. Gelukkig konden wij hem ook hier goed zien en dus lekker doorgaan met bewonderen en fotograferen.
Tja aan al dat gepoets komt een keer een einde. Is het geen beauty geworden? Hierna hield hij het voor gezien en vloog de weide wereld weer in.
Leuk dat je tot het eind dit blog weer hebt gelezen/bekeken. Nog leuker vind ik het als je hieronder een reactie achter laat wat je ervan vond.
Wil je terug naar het overzicht met alle andere blogjes die ik heb gemaakt dan kan je simpelweg hier klikken. Alvast veel plezier, en wie weet tot een volgende keer.